Η Παρτιζάν είναι μία από τις ομάδες που η δεκαετία του 2010 τις οδήγησε σε πτωτική πορεία. Η άλλοτε κραταιά δύναμη του μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας που αποτελούσε τη μπασκετική… μήτρα της Ευρώπης και όχι μόνο σε παραγωγή παικτών βρέθηκε στα πρόθυρα διάλυσης. Ήδη από την αρχή του 2010, χρονιά κατά την οποία η ομάδα έφτασε στο Final4 της Ευρωλίγκας και αποτελεί τη μεγαλύτερη σύγχρονη επιτυχία του συλλόγου, είχαν ξεκινήσει τα προβλήματα για την ομάδα, η οποία είχε απευθυνθεί στο κράτος ζητώντας βοήθεια.

Η αρχή της πτώσης

Η αποχώρηση σημαινόντων παικτών, σε συνδυασμό με την οικονομική κατάρρευση της Παρτιζάν και έλλειψη παραγόντων που θα επαναφέρουν την ομάδα στη πρότερη κατάσταση της, είχε φτάσει σε αδιέξοδο τον τότε πρόεδρο της ομάδας, Σάσα Ντανίλοβιτς, ο οποίος είχε δηλώσει το καλοκαίρι του 2013 πως: «Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και θα μπορούσα να βάλω λουκέτο στην Παρτιζάν τώρα. Ξέρω ότι οι άλλοι, ειδικά από τον Ερυθρό Αστέρα, θα είναι χαρούμενοι που το ακούν αυτό. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να παίξουμε στο εγχώριο πρωτάθλημα, την Αδριατική Λίγκα και φυσικά ούτε την Ευρωλίγκα. Είναι άδικο που η Παρτιζάν δεν λαμβάνει περισσότερες παροχές από τις εταιρίες της πολιτείας από τον Ερυθρό Αστέρα. Η Παρτιζάν θα έπρεπε να λαμβάνει 80.000 φορές παραπάνω έσοδα από τον Ερυθρό Αστέρα από την πολιτεία λόγω των επιτυχιών της τα τελευταία χρόνια».

Τα προβλήματα δεν τελείωσαν για τους Σέρβους, με τον κλοιό να σφίγγει το 2015, όταν ο Ντανίλοβιτς παραιτήθηκε από τον προεδρικό θώκο, με το Νίκολα Πέκοβιτς να αναλαμβάνει τη διοίκηση του συλλόγου, ενώ μετά από 15 χρόνια αποχώρησε από τον πάγκο της ομάδας ο Ντούσκο Βουγιόσεβιτς, με τον Πέταρ Μπόζιτς να είναι ο νέος τεχνικός, έχοντας στο πλευρό του τον άλλοτε παίκτη του Παναθηναϊκού, Ντούσαν Κέτσμαν. Αποκορύφωμα της κατάστασης στην οποία είχε περιέλθει ο σερβικός σύλλογος ήταν το 2017, όταν η ομοσπονδία της χώρας απέβαλε την Παρτιζάν από το πρωτάθλημα λόγω οφειλών.

Ευρωπαϊκή αφάνεια

Ευρωπαϊκά η Παρτιζάν δεν είχε πλέον τη δυναμική των προηγουμένων δεκαετιών, πόσω δε μάλλον την εικόνα της ομάδας του 2010 που αγωνίστηκε στο Final4 του Παρισιού. Οι Σέρβοι ήταν μία από τις ομάδες που βρέθηκαν για ένα χρονικό διάστημα μεταξύ FIBA και Ευρωλίγκας, δηλαδή BCL και Eurocup και μετά από μία χρονιά στην νεόκοπη τότε εμφάνιση της FIBA, επέστρεψε στο Eurocup, έχοντας δύο σεζόν ανεπιτυχείς μεν για το βάρος της φανέλας που διαθέτει η ομάδα, προπαρασκευστικές δε για το σήμερα. Ο Αντρέα Τρινκιέρι ανέλαβε τον περασμένο Νοέμβριο την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, όντας ο πρώτος μη Σέρβος τεχνικός στην ιστορία του συλλόγου και από τότε έχει αναλάβει το ρόλου του σύγχρονου… αρχιτέκτονα της ομάδας, διατηρώντας ένα μέρος του περσινού κορμού, με παίκτες ικανούς να κάνουν τη διαφορά όπως ο Πέιτζ και ο Ζάγκορατς ενώ παράλληλα είχε δύσκολο έργο, μιας και έφυγαν οι δύο, θεωρητικά καλύτεροι παίκτες του, Άλεξ Ρένφρο και  Τζακ Λαντέιλ, με αποτέλεσμα να πρέπει να δημιουργήσει νέες βάσεις.

Ο ήλιος ανατέλλει ξανά στο Βελιγράδι

Η Παρτιζάν διανύει φέτος το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα σε αυτή τη δεκαετία, μετρώντας μόλις μία ήττα σε 6 αγώνες σε όλες της διοργάνωσης, όντας η μοναδική αήττητη ομάδα του Eurocup. Η άλλοτε πανίσχυρη ομάδα του μπάσκετ της Γιουγκοσλαβίας έχει δημιουργήσει ένα ρόστερ, του οποίου οι παίκτες θα μπορούσαν να έχουν διακριτούς ρόλους σε ομάδες επιπέδου Ευρωλίγκας. Αφού διατηρήθηκε, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ένα μέρος του κορμού, ο Αντρέα Τρινκιέρι, θέλησε να αντικαταστήσει σωματικά τους δύο παίκτες που αποχώρησαν το καλοκαίρι που πέρασε. Ο έμπειρος τεχνικός βρήκε στα πρόσωπα των Τόριαν Ουόλντεν και Αρτσιόμ Παραχούτσκι τους δύο παίκτες που θα έπαιρναν τις θέσεις των Ρένφρο και Λαντέιλ.

Ο μεν Ουόλντεν στα 27 του συνεχίζει να έχει μία ανοδική πορεία στην ευρωπαϊκή καριέρα του, έχοντας περάσει από την Οστάνδη και την Χάποελ Χολόν, για να καταλήξει στο Βελιγράδι. Το χαρακτηριστικό στο παιχνίδι του Αμερικανού έχει να κάνει κυρίως με τη συνέπεια του στο σκοράρισμα, μιας και μπορεί να μετρά 6 πόντους κατά μέσο όρο σε 4 αγώνες, όμως σουτάρει με 40,9%, συνεπώς προτιμά να κάνει άλλα πράγματα εντός παρκέ (3,8 ριμπάουντ, 3,5 ασίστ κατά μ.ο.).

Ο δε Παραχούτσκι μπορεί να βρίσκεται σε πτωτική πορεία, όμως το σκεπτικό της απόκτησης του είχε μία ξεκάθαρη λογική. Ο Τρινκιέρι ήθελε ένα παίκτη με περίσσια εμπειρία που θα ξέρει πώς να βάλει το σώμα του και είτε να φθείρει τους αντίπαλους «ψηλούς» είτε θα μπορέσει να τελειώσει τη φάση. Στο ερώτημα όμως για το ποιος θα έδινε επί της ουσίας τους πόντους και τα ριμπάουντ του Λαντέιλ, η απάντηση είναι η εξής: Ουίλιαμ Μόσλεϊ. Ο Αμερικανός είναι αυτό που έλειπε όχι μόνο φέτος, αλλά από την περσινή σεζόν για τους Σέρβους. Ένας Αμερικανός, αθλητικός, «ψηλός» με ικανότητα τόσο στο τελείωμα των φάσεων όσο και στη διεκδίκηση ριμπάουντ. Στα 30 του χρόνια, ο Αμερικανός πραγματοποιεί εξαιρετικό ξεκίνημα στο Eurocup με 9,5 πόντους και 7 ριμπάουντ (2,5 επιθετικά) κατά μέσο όρο, έχοντας πολύ καλό τελείωμα τόσο πάνω από τη στεφάνη όσο και σε καταστάσεις pick n roll, ενώ τα 1,3 μπλοκ κατά μέσο όρο δείχνουν και τις αμυντικές του ικανότητες.

Ένας Ιταλός της δίνει ξανά σερβική νοοτροπία

Η φανέλα της Παρτιζάν είχε χάσει το ειδικό βάρος που διέθετε τα προηγούμενα χρόνια, είτε στις χρυσές εποχές της, είτε και στις πιο σύγχρονες. Οι κακές πορείες στην Ευρώπη είχαν κάνει την ομάδα να φαντάζει σε ουκ ολίγους αντιπάλους, μία ομάδα σχετικά αδύναμη. Η έλευση του Αντρέα Τρινκιέρι έχει φέρει ξανά το μαχητικό στυλ το οποίο χαρακτηρίζει το μπάσκετ των Σέρβων και δη της Παρτιζάν. Είναι κατά κάποιο τρόπο και μία τραγική ειρωνεία όταν μία ομάδα της Σερβίας αρχίζει να επαναφέρει το DNA της μέσω ενός Ιταλού τεχνικού. Η Παρτιζάν δέχεται 68,7 πόντους κατά μέσο όρο έχοντας μία από τις καλύτερες άμυνες της διοργάνωσης, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι και στα δύο εκτός έδρας παιχνίδια που κρίθηκαν στα σημεία κόντρα σε Βενέτσια και Ρίτας Βίλνιους, οι Σέρβοι είχαν το προβάδισμα και παρότι η διαφορά μειώθηκε, διατήρησαν το υπέρ τους σκορ μέχρι τέλους.

Μπορεί να είναι ακόμα αρχή, όμως τα πρώτα δείγματα της Παρτιζάν είναι άκρως θετικά και το μέλλον είναι αυτό που θα αποδείξει αν μετά από μία δεκαετία πολύπαθη, όπως απεδείχθη, ήρθε η ώρα της επανάκαμψης.