Όταν πριν από 2 περίπου μήνες, ο Zeljko Obradovic πήρε την απόφαση να επιστρέψει στην αγαπημένη του Partizan, αποτυπώθηκε αμέσως στο μυαλό κάθε φιλάθλου του ευρωπαϊκού μπάσκετ πως δε γύρισε για τις αναμετρήσεις της Αδριατικής και του EuroCup, αλλά είχε στοχεύσει ήδη στο επίπεδο της EuroLeague.
Και για να μπορεί κανείς να κυνηγάει με αξιώσεις ένα τέτοιο ταξίδι, χρειάζεται και ένα ηχηρό ρόστερ.

Φέτος λοιπόν, πολλοί παίκτες που μέχρι πρότινος αγωνίζονταν στην EuroLeague και το ΝΒΑ επέλεξαν την αρμάδα του Βελιγραδίου, με το τρίπτυχο των Ζοτςχρημάτωνφιλοδοξιών να τους πείθει πολύ περισσότερο από μια ομάδα της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, όπου ίσως δεν θα είχαν τον ρόλο που θα επιθυμούσαν -σε ένα εξ ορισμού πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Ωστόσο, δεν αρκούν τα ονόματα, με το fit τους σε ένα ώριμο, κυνικό και αποτελεσματικό σύνολο να είναι το κλειδί για κάθε προπονητή για να αναζητήσει κάθε κλειδαριά επιτυχίας, δοκιμάζοντας συνεχώς τις καλύτερες δυνατές μεθόδου δεσίματος των παικτών του.
Και αν παρατηρείται κάτι από τα πρώιμα φιλικά ματς της Partizan τη φετινή off- season αυτό είναι η προσαρμοστικότητα του Obradovic στη μεγαλύτερη πληγή του τα τελευταία χρόνια «μετριότητας» στη Fenerbahce.

Τον εκσυγχρονισμό στη θέση 5.

Για πρώτη φορά στην καριέρα του λοιπόν, ο πρώην τεχνικός του Παναθηναϊκού φαίνεται να προτιμάει τις καταστάσεις small ball, χρησιμοποιώντας δηλαδή σχήματα όπου η frontline τους αποτελείται από 2 forwards ή έναν «ελαφρύ» center και η περιφέρεια κυρίως από guard ή guardοειδείς small forwards, προκειμένου να δημιουργεί πάντα ένα άτυπο πλεονέκτημα τόσο στην επίθεση (spacing) και την άμυνα (switchability).

Χθες στο ΟΑΚΑ -εν τη απουσία βέβαια των Koprivica και Smailagic– ο Σέρβος τεχνικός χρησιμοποίησε μονάχα χαμηλά σχήματα με τον LeDay σε θέση center, γεγονός που έβαλε δύσκολα στον Παναθηναϊκό στο πρώτο μέρος, όταν η stretching ικανότητα του πρώην «ψηλού» του Ολυμπιακού ανάγκαζε τους «κανονικούς» centers των πράσινων να βγουν στο δίποντo, κάτι που δημιουργούσε ταυτόχρονα και τους απαραίτητους χώρους για τα drives των Avramovic, Punter και Madar.

Την ίδια στιγμή, τα γρηγορότερα πόδια και η ικανότητα/ αθλητικότητα των κοντύτερων παικτών να πιέζουν κάθε επαναφορά των γηπεδούχων σε όλο το γήπεδο, χάρισαν τη δυνατότητα στην Partizan να διαλύσει κάθε δημιουργική τάση του «τριφυλλιού», που μέχρι να αποφασίσει να τη χτυπήσει με το ίδιο βέλος στο δεύτερο ημίχρονο ήταν αποκαρδιωτικό, με τη διαφορά να αγγίζει ακόμα και τους 19 πόντους.

 

 

Συνολικά, ο Obradovic έχει σφυρηλατήσει ένα ρόστερ το οποίο δεν θα επέλεγε ποτέ -όχι βάσει ονομάτων, αλλά σωματοτύπου- με τον μέσο όρο του να κυμαίνεται στα 1.98 μέτρα και εκείνον της περιφέρειας στα 2.03 μέτρα -μια τρομακτική αναλογία ακόμα και για το πιο σύγχρονο ΝΒΑ!
Το σύνολο που έχει χτίσει στην επιστροφή του στο Βελιγράδι μπορεί να μην τρομάζει τους EuroLeagueάτους και τα μεγαλύτερα ονόματα της Γηραιάς Ηπείρου -μη ξεχνάμε πως χθες έχασε από μια θεωρητικά μέτρια ομάδα αυτού του επιπέδου-, αλλά τα projects θέλουν χρόνο.
Και η -αν λάβει χώρα- επιστροφή της Partizan στο κορυφαίο επίπεδο, αυτό το συγκρότημα θα αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο χάρις στο προαναφερθέν τρίπτυχο, με τον Ζοτς να μπορεί με τρανότερο budget και know how να ανταπεξέλθει ως μια σύγχρονη μηχανή στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Στα χρόνια του στη Fener (δεν προσμετρούνται τα προηγούμενα γιατί η μεθοδολογία του μπάσκετ ήταν διαφορετική), ο Ζοτς είχε αθροιστικά 37 «ψηλούς» (5 ανά χρονιά) που ξεπερνούσαν τα 2.10 μέτρα, ενώ φέτος έχει μονάχα 3 -με τους δύο εξ αυτών, των Koprivica και Smailagic– να είναι μεν «δεινόσαυροι» αλλά να έχουν γαλουχηθεί δε στις ΗΠΑ, κάτι που τους δίνει την όποια φινέτσα για να προσαρμοστούν στα νέα «θέλω» του ικανού coach.

 

 

Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από τη νέα Partizan, αυτό είναι η ανάγκη του Zeljko να προσαρμοστεί στη νέα τάξη πραγμάτων ενός αθλήματος και σε μια θέση που έχει βιώσει τη μεγαλύτερη εξέλιξη από κάθε άλλη από το 2015 και έπειτα.
Και όταν ένας 61χρονος άνθρωπος, που είχε αμέτρητες επιτυχίες με το δικό του προσωπικό μοτίβο παιχνιδιού, αποφασίζει να το αλλάξει στο ίσως πιο ελπιδοφόρο project του μετά τη θητεία του στην Ελλάδα, τότε είναι μια κίνηση που όχι μόνο αναγκάζει την προσοχή όλων, αλλά και τον τρόμο τους.