Πριν την επίσημη έναρξη των φετινών φιλικών, οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το ρεπορτάζ των Boston Celtics έκαναν λόγο για μια ζωηρή επιθυμία του νέου προπονητή της ομάδας, του Ime Udoka, να χρησιμοποιήσει πολλάκις το big ball αναφορικά με την κοινή παράταξη δύο κάτι σαν centers στο παρκέ.

Χθες (10/10), γίναμε μάρτυρες της πρώτης φοράς που υλοποιήθηκε αυτή η σκέψη.
Και τα συμπεράσματα δεν είναι και τα πλέον θετικά.

Η αναποτελεσματικότητα της αποτελεσματικότητας

Μόλις στο 2ο παιχνίδι της φετινής preseason, o Udoka έριξε στην τσόχα του TD Garden το χαρτί του big ball.
Ωστόσο, δεν είχε ρεαλιστική επιτυχία παρά μόνο αποτελεσματική κόντρα στη μέτρια επιθετικά frontline των Toronto Raptors.

Αρχικά, όταν ο αντίπαλος παίζει με 2 centers, ένα από τα κυρίαρχα όπλα για να κατατροπωθεί θα ήταν το 5- out και τα πολλά τρίποντα από τους «ψηλούς».
Έτσι λοιπόν, οι Anunoby, Achiuwa, Gilliespie και Barnes -αυτοί που ανέλαβαν δηλαδή καθήκοντα στο 4 και στο 5- εκτέλεσαν συνολικά 14 τρίποντα κόντρα στις δυάδες των Al Horford- Robert Williams και Grant Williams- Enes Kanter.

Ευστόχησαν μόλις στα 3 εξ αυτών (21%)!

Αν στη θέση τους ήταν οι small ball Golden State Warriors, Washington Wizards ή Brooklyn Nets για παράδειγμα, η κατάσταση θα ήταν πολύ προβληματική για τους Κέλτες σε μια εποχή όπου κυριεύει το «κόντεμα» και το σουτ από κάθε θέση.

Ταυτόχρονα, ακόμα και αν αγωνίστηκαν σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χθεσινού αγώνα με δύο centers ταυτόχρονα στο παρκέ, οι Celtics δεν κατάφεραν να προστατεύσουν τόσο το ζωγραφιστό όσο και τα ριμπάουντ, με τους Καναδούς να εκτελούν με 49% στα 43 δίποντα που επιχείρησαν και να ανανεώνουν 14 χαμένες επιθέσεις τους -με τις 6 εξ αυτών να γίνονται καλάθι (43% επιτυχία).

 

 

Η… στάχτη στα μάτια

Ο Al Horford είναι ένας από τους καλύτερους stretching 5s στο ΝΒΑ εδώ και τουλάχιστον μια πενταετία.
Ωστόσο, ως 4άρι κόντρα σε πιο νεανικά, πιο αθλητικά και πιο γρήγορα forwards θα έχει σαφώς λιγότερες ελεύθερες όψεις σε σχέση με αυτές που του παραχωρούν τα βαριά κορμιά των centers αλλά και λιγότερες πιθανότητες αποτελεσματικότητας ακόμα και όταν αντιμετωπίζεται -σχεδόν πάντα- με gap.

Χθες, σκόραρε και τα 4 τρίποντα που επιχείρησε, με τα 3 -αν δεν κάνω λάθος- να είναι στην πρώτη περίοδο, όταν οι Κέλτες ήταν εκκωφαντικά… καυτοί με 31 πόντους και 6-11 τρίποντα.

Το κύριο ζήτημα για τη Βοστόνη είναι να βελτιώσει το spacing της, κάτι που τη «σκότωσε» την περσινή σεζόν.
Μπορεί θεωρητικά ο Δομινικανός να είναι θεωρητικά ένας πολύ καλός σουτέρ από μακρινή απόσταση, αλλά με την παρουσία του ως PF

  • επιτρέπει την ύπαρξη ενός άσουτου «ψηλού» στο 5 (R. Williams, Kanter)
  • αναγκάζει τον Tatum να κατέβει θέση (άλλη ποιότητα σουτ έχει κανείς κόντρα στον Zion και άλλη κόντρα στον Anunoby)
  • περικόπτει τα playmaking στοιχεία στις closing πεντάδες, αφού εκτός των center- HorfordTatumBrown θα υπάρξει μόνος ένας combo guard από τους Smart, Pritchard, Schroeder που να συνδυάζει δημιουργία και εκτέλεση.