Προ ολίγων ημερών, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο πιο αναγνωρισμένος και πετυχημένος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών ανεξαρτήτως αθλήματος, βραβεύτηκε από τον ΠΣΑΤ ως ο Κορυφαίος Άνδρας Αθλητής για το 2021 -κάτι που προκάλεσε μια μικρή έριδα στον αθλητικό κόσμο της χώρας, με την Κατερίνα Στεφανίδη να εκφράζει ανοιχτά την άποψή της σχετικά με τον ηθικά σωστό νικητή της βραδιάς αναφέροντας στον προσωπικό της λογαριασμό στο Twitter:

«Είμαι σίγουρη πως ο Τεντόγλου χέστηκε αλλά εγώ δεν κρατιέμαι. Γίνεται σε Ολυμπιακή χρόνια να μην βγει αθλητής της χρονιάς ο χρυσός Ολυμπιονίκης και χρυσός στο πανευρωπαϊκό κλειστού (με μισό πόδι);».

 


 

Ευτυχώς ή δυστυχώς, το μπάσκετ είναι πιο αναγνωρίσιμο -όχι καλύτερο- σπορ από εκείνα του στίβου.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι πιο αναγνωρίσιμος και η φύση του ΝΒΑ τέτοια που τον κάνει αυτόματα και πιο συνεπή χρονικά -δεδομένου ότι η Ολυμπιάδα διεξάγεται ανά 4 χρόνια και όχι κάθε σεζόν όπως εκείνο.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ψήφος υπέρ του πρώτου είναι πολύ πιο εύκολη και αυτόματη επιλογή σε σχέση με τον Τεντόγλου.

Ωστόσο, το ερώτημα του τίτλου είναι πολύ πιο βαθύ από ένα απλό βραβείο…

Φέτος, στα μάτια μου τουλάχιστον, είδαμε την πιο ηχηρή κούρσα για το εν λόγω έπαθλο τα τελευταία χρόνια, με έναν πρωταθλητή ΝΒΑ και δύο χρυσούς Ολυμπιονίκες στο Τόκιο να συντελούν ένα παζλ όπου περισσότερο θα υπερισχύσει η άποψη αυτού που καλείται να ψηφίσει παρά η λογική -η οποία είναι πολύ πολύ κοντά.

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν τόσο σημαντικά επιχειρήματα για τον έναν για να σβηστούν εκείνα του άλλου, με τους 3 -ή σύμφωνα με την κυρία Στεφανίδη 2- αθλητές να είναι πολύ κοντά μεταξύ τους ηθικά, λογικά και αποτελεσματικά.
Αλλά σε μια χώρα όπου οι αθλητές των ατομικών αθλημάτων αναγκάζονται να απομακρυνθούν από τη χώρα για να βρουν την υγειά τους -προπονητικά και όχι μόνο-, σε μια χώρα που η πλειονότητα δε μπορεί να κατονομάσει περισσότερους από 5-10 αθλητές της κολύμβησης, του στίβου, των αντισφαιρίσεων ή των θαλάσσιων σπορ, η επιλογή «Γιάννης» -που δεν είναι καθόλου άδικη- έχει πάντοτε μεγαλύτερη βαρύτητα.

Δεν έχει να κάνει με το βραβείο και τη στήριξη -σε εισαγωγικά και μη- του δημοσιογραφικού κλάδου ή του φίλαθλου κοινού στα παιδιά των ατομικών αθλημάτων, όλοι ξέρουμε κατά βάθος ότι την έχουν μόνο στις επιτυχίες, δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο ήταν σωστό ή λάθος να κερδίσει ο άνθρωπος που πήρε από το χεράκι μια από τις πιο μέτριες ομάδες του ΝΒΑ πριν από πολλά χρόνια και την οδήγησε στο πρώτο της πρωτάθλημα έπειτα από 50 χρόνια, δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο υγιής ήταν ο Τεντόγλου στο Τόκιο.

Έχει να κάνει όμως, αφενός με την αδικία (ξαναλέω, όχι η νίκη στον ΠΣΑΤ) που βιώνουν αναφορικά με την ελληνική θαλπωρή οι περισσότεροι Έλληνες αθλητές των στίβου κλπ σε σχέση με εκείνους των ομαδικών αθλημάτων και αφετέρου με το δίπολου ρατσισμού που κυριάρχησε στα social media σχετικά με το κατά πόσο έπαιξε ρόλο το δέρμα του Γιάννη -σε μια παθογένεια που τελικά δε θα φθαρεί ποτέ αρκετά παρά την ησυχία των τελευταίων μηνών.

Η αλήθεια είναι πως ο Μίλτος Τεντόγλου άξιζε αυτήν την έστω και μικρή επιβράβευση, ειδικά από τη στιγμή που το επόμενο Ολυμπιακό Τουρνουά θα αργήσει 3 ακόμα χρόνια.
Η αλήθεια είναι πως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο άξιζε αυτήν την έστω και μικρή επιβράβευση, ακόμα και αν έχει τη δυνατότητα να την επαναλάβει και του χρόνου -με την αγωνιστική χρονικά πληρότητα να είναι κάτι που ελάχιστοι θα σκέφτηκαν στη ψηφοφορία, αλλά να είναι και την ίδια στιγμή κάτι που δεν μειώνει σε καμία περίπτωση τον άθλο του Greek Freak.

Τελικά, η Κατερίνα Στεφανίδη είχε δίκιο να πιστεύει πως υπάρχει αδικία.
Μπορεί να μην έχει να κάνει τόσο με τον ΠΣΑΤ και τον Κορυφαίο Αθλητή, αλλά έχει να κάνει με τη νοοτροπία, τη συμπάθεια και την παιδεία μιας χώρας που έχει συνηθίσει να μένει στις χαρές και να φεύγει στις λύπες.

Σήμερα ο Αντετοκούνμπο κέρδισε δίκαια, αύριο αν δεν έρθει στην Εθνική θα λοιδορείται.
Σήμερα ο Αντετοκούνμπο κέρδισε επειδή είναι μαύρος, αύριο είμαστε περήφανοι για ακόμα ένα πρωτάθλημα.
Σήμερα ο Τεντόγλου είναι Ολυμπιονίκης, αύριο που δεν θα τερματίσει στο βάθρο ποιος νοιάζεται.
Σήμερα η Στεφανίδη μας φέρνει το χρυσό και θέλουμε να την αγκαλιάσουμε, αύριο προσβάλει την άποψή μας στην πιο κλειστή κόντρα του εν λόγω βραβείου και τη βάζουμε στον τοίχο.