Τα εθνικά πρωταθλήματα της σεζόν 2021-22 βρίσκονται στη γωνία. Το προσεχές Σαββατοκύριακο (2-3/10) ανοίγει η αυλαία της Basket League, το επόμενο (9/10) ρίχνεται στη μάχη η Α2 και τις επόμενες δύο Κυριακές ακολουθούν κατά σειρά η Β’ Εθνική και η Γ’ Εθνική, στην πιο πανσπερμική σεζόν στην ιστορία των εθνικών κατηγοριών.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ την επερχόμενη αγωνιστική περίοδο θα συμμετάσχουν συνολικά 143 ομάδες στις εθνικές κατηγορίες (Basket League, Α2, Β’ Εθνική, Γ’ Εθνική), οι οποίες θα ήταν 145, εάν δεν είχαν δηλώσει αποχώρηση από τη Β’ Εθνική η ΧΒΑ και οι Ίκαροι Σερρών. Χάος…

Όλη η Ελλάδα θα παίζει μπάσκετ στις εθνικές κατηγορίες τη νέα χρονιά. Το λέμε και σχεδόν κυριολεκτούμε. Οι εθνικές κατηγορίες ξεχείλωσαν. Και κατά την ταπεινή μας άποψη (νομίζουμε ότι αυτό ισχύει και για την πλειονότητα των συλλόγων) η πιο χαρμόσυνη από τις προγραμματικές δηλώσεις που έκανε ο Βαγγέλης Λιόλιος την περασμένη Τρίτη (28/9), για όσους τουλάχιστον ασχολούνται με το ελληνικό μπάσκετ πέρα από τη βιτρίνα του, ήταν η σταδιακή μείωση των ομάδων σε Α2, Β’-Γ’ Εθνική από τις 130 σε 70 σε βάθος τριετίας.

Το κακό είχε παραγίνει άλλωστε. Στη μεγάλη αναδιάρθρωση που έκανε σταδιακά η ΕΟΚ από το 1986 έως το 1989 (όταν μπήκαν σταδιακά στο κάδρο των εθνικών κατηγοριών η τωρινή Β’ Εθνική και η Γ’ Εθνική), οι ομάδες ήταν συνολικά 89. Τρεις δεκαετίες αργότερα έχουν γίνει 143. Γιατί;

Γιατί έτσι.

Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί καλοπροαίρετα το γεγονός ότι φτάσαμε να έχουμε 143 συλλόγους στις εθνικές κατηγορίες ενός μπάσκετ, το οποίο ούτε παίκτες παράγει (όπως στα 90s), ούτε το ενδιαφέρον που κόσμου κεντρίζει (όπως στα 90s).

Διαβάστε απλά τα στοιχεία που ακολουθούν, για τις ομάδες που βρίσκονταν στις εθνικές κατηγορίες ανά δεκαετία:

  • 1991-92: 89 ομάδες (12 στην Α1, 14 στην Α2, 14 στη Β’ Εθνική, 49 στη Γ’ Εθνική)
  • 2001-02: 98 ομάδες (14 στην Α1, 14 στην Α2, 14 στη Β’ Εθνική, 56 στη Γ’ Εθνική)
  • 2011-12: 92 ομάδες (13 στην Α1, 16 στην Α2, 16 στη Β’ Εθνική, 47 στη Γ’ Εθνική)
  • 2021-22: 143 ομάδες (13 στην Α1, 15 στην Α2, 54 στη Β’ Εθνική, 61 στη Γ’ Εθνική)

Πριν από 30 χρόνια, τη σεζόν 1991-92, όταν το ελληνικό μπάσκετ βίωνε τη χρυσή του περίοδο, το ταλέντο που γεννιόταν από τα σπλάχνα του μετά το big bang του 1987, ήταν τόσο άφθονο, που γέμιζε άνετα όσες ομάδες κι αν έβαζε η ΕΟΚ στις εθνικές κατηγορίες.

Τώρα τι υπάρχει;

Για ποιο λόγο οι εθνικές κατηγορίες μοιάζουν με τοπικά πρωταθλήματα;

(Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά)

Υπήρχε μία περίοδος, πάνω κάτω από το 1995 έως το 2005, που για να παίξεις στη Β’ Εθνική (του ενός ομίλου βεβαίως, βεβαίως), έπρεπε να φτύσεις αίμα. Ο ανταγωνισμός ήταν τόσο μεγάλος εκείνα τα χρόνια στη Γ’ Εθνική, που θεωρούνταν η πιο δύσκολη κατηγορία για να ξεφύγεις από αυτήν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Παγκρατίου, το οποίο βρισκόταν εκείνη την εποχή στη Γ’ Εθνική, έφτιαχνε κάθε χρόνο ομάδα για άνοδο και για έξι συναπτά χρόνια τερμάτιζε 2ο -και δεν ανέβαινε.

Θεωρείτε τυχαίο ότι μέχρι τη δεκαετία του 2010, είχαμε δει μόνο μία ομάδα (τους “θρυλικούς” Αμπελόκηπους) να ανεβαίνει τρένο τις κατηγορίες; Την τελευταία δεκαετία θα χάσουμε το μέτρημα με τις ομάδες που έχουν κάνει κάτι ανάλογο -άνευ ανταγωνισμού.

Γι αυτό λοιπόν μόνο κέρδος θα έχει το ελληνικό μπάσκετ από τη μείωση των ομάδων στις εθνικές κατηγορίες. Λιγότερες ομάδες, σημαίνουν ισχυρότερα πρωταθλήματα. Πιο ανταγωνιστικά. Πιο ενδιαφέροντα. Πιο ποιοτικά. Και όπως είπε και ο νέος πρόεδρος της ΕΟΚ, όσοι μπορούν, θα ακολουθήσουν.

Strawpoll Maker