Ακόμα ένας καταξιωμένος Έλληνας μπασκετμπολίστας ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του και αναφερόμαστε στον Στράτο Περπέρογλου.

Μετά τους Σπανούλη, Ζήση και Μπουρούση ήρθε η ώρα του «Πέρπε» να κρεμάσει τα μπασκετικά παπούτσια του, τα οποία φόρεσε στα παρκέ για 20 χρόνια.

Ξεκίνησε από τον Ηλυσιακό, συνέχισε σε Πανιώνιο, πήγε στον Παναθηναϊκό και από εκεί στον Ολυμπιακό, ενώ στο εξωτερικό φόρεσε τις φανέλες των Μπαρτσελόνα, Εφες, Χάποελ Ιερουσαλήμ και Ερυθρού Αστέρα.

Με την Εθνική Ελλάδας κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2009 στην Πολωνία

Η ανάρτηση του Περπέρογλου:

 «Πέρασε περισσότερος από ένας χρόνος από τότε που έβαλα τα παπούτσια μου για τελευταία φορά σε έναν επίσημο επαγγελματικό αγώνα μπάσκετ. Ο κορονοϊός έκοψε την καριέρα μου απότομα, με έναν απροσδόκητο τρόπο. Έδωσα πάνω από είκοσι χρόνια της ζωής μου στο παιχνίδι που αγαπάω».

«Η μπάλα του μπάσκετ με ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο, είχα μερικούς από τους πιο ταλαντούχους και επιτυχημένους προπονητές/γυμναστές στην εποχή του. Συνεργάστηκα με ομάδες με παίκτες που σέβομαι και μου πρόσφερε χρυσές στιγμές, οι οποίες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου. Τρεις Ευρωλίγκες, κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο. Αισθάνομαι μόνο ταπεινή ευγνωμοσύνη για τη διαδρομή μου στο επαγγελματικό μπάσκετ. Αναμφίβολα, το χέρι του Θεού δεν με άφησε ποτέ, ούτε την οικογένειά μου, καθοδηγώντας τα βήματά μου και κάνοντας τον τρόπο να φαίνεται εφικτός.

Το σχέδιό Του ήταν πάντα να είμαι επαγγελματίας μπασκετμπολίστας. Ως νεαρό κοκαλιάρικο παιδί, στην Καβάλα, ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ το δρόμο που θα βρισκόταν μπροστά μου για την οικογένειά μου κι εμένα. Τα μη ρεαλιστικά όνειρα έγιναν πραγματικότητα, κάτι που δεν ήρθε χωρίς θυσία, ποτέ δεν έρχεται, ούτε στην περίπτωσή μου. Οποιοσδήποτε γονέας ενός επαγγελματία αθλητή γνωρίζει, από τα πρώτα χρόνια, ότι πρόκειται για μια δέσμευση, μια πορεία μεγάλου κέρδους, αλλά και απώλειας. Αν και λίγοι αθλητές θα το αντάλλαζαν με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, αυτός δεν είναι ο δρόμος της ευκολίας».

Παρ’ όλο που καθυστέρησα λίγο, ποτέ δεν είναι αργά για να ευχαριστήσω όλους τους θαυμαστές μου, που με υποστήριξαν, φώναξαν για εμένα (ακόμα κι αν με καταριούνταν) στο γήπεδο. Ο κόσμος είδε τον τελευταίο χρόνο πώς είναι το άθλημα χωρίς θεατές, κάτι που κανένας από εμάς δεν θέλει να ξεχωρίσει. Εσείς φέρνετε την καρδιά και την ψυχή στα γήπεδα. Ευχαριστώ όλους τους προπονητές μου, έμαθα κάτι από όλους σας -και πέρα από το μπάσκετ. Ευχαριστώ όλους τους συμπαίκτες μου, στο πέρασμα των ετών, μοιραστήκαμε τα καλύτερα όπως και τα χειρότερα μαζί, πρόκειται πραγματικά για μια αδελφική σχέση. Ευχαριστώ τους γονείς μου, τον αδερφό μου, βρισκόσασταν πάντα δίπλα μου και ήσασταν οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές μου. Σας αγαπώ. Σας ευχαριστώ. Στη σύζυγό μου και τα παιδιά μου, τι ταξίδι! Είμαι πολύ ενθουσιασμένος για το επόμενο κεφάλαιο στην καριέρα μου, τι χαρά να το μοιραστώ μαζί σας. Δεν θα ήθελα κανέναν άλλον στο πλευρό μου. Και στο Θεό, στον οποίο χρωστάω τα πάντα, ας δοξάζεται σε ό,τι κι αν κάνω. Τα καλύτερα έρχονται!».