Ο Παναθηναϊκός υπερβάλλει εαυτόν και απουσίες και βρίσκεται λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν το φινάλε της αναμέτρησης στο «σπίτι» της Efes Anadolu μπροστά στο σκορ με 2 πόντους (79-81) χάρις ένα ζευγάρι βολών του Nemanja Nedovic.
Η μπάλα πλέον στα χέρια των Τούρκων.

Όπως διαπιστώνεται εύκολα και από το παρακάτω βίντεο, το «τριφύλλι» παίζει μια καταπληκτική άμυνα στον πρώτο χρόνο της αντίπαλης επίθεσης.

  • Ο White αλλάζει με απόλυτη επιτυχία το screen του Moerman, στον οποίο κολλάει τώρα ο Sant Roos.
  • Ο Παπαπέτρου λειτουργεί ως τελευταίος περιμένοντας ένα ενδεχόμενο drive του Micic ή ένα ρολάρισμα του Moerman.
  • Ο Nedovic κλείνει άυλα μια ενδεχόμενη πάσα στην αριστερή 45 και γωνία.

 

 

Τα δευτερόλεπτα περνούν, με το σόλο του Micic να αποτελεί πλέον τη μοναδική επιλογή για το συγκρότημα του Ergin Ataman, κάτι που αντιλαμβάνεται γρήγορα ο Sant Roos, ο οποίος, αφού άφησε ελεύθερο τον Moerman, τρέχει για double team στον Σέρβο -κάτι που δεδομένου του match up και της επερχόμενης help defence του Παπαπέτρου μάλλον δε χρειαζόταν.
Η διπλή πίεση του πλέον clutch παίκτη του «εχθρού» -αφού απουσίαζε ο Larkin– αποδίδει καρπούς, με τον MVP της περασμένης σεζόν να αναγκάζεται να ψάξει για επιλογές.

  • σπάσιμο της μπάλας στον Beabois: η γωνία του σώματός του και ο έλεγχος του Sant Roos στο δεξί του χέρι δεν επιτρέπουν φυσικά κάτι τέτοιο. Αν περνούσε μια τέτοια πάσα, το παιχνίδι θα είχε κριθεί αυτόματα -με το «πράσινο» άτυπο ρίσκο να έχει θετικό πρόσημο
  • σπάσιμο της μπάλας στον Moerman: ο Evans τρέχει προς το μέρος του φοβίζοντας τον Micic για μια ενδεχόμενη λάθος πάσα
  • σπάσιμο της μπάλας στον Pleiss: η προσπάθεια του Evans να τρέξει προς τον Moerman φοβίζει τον Micic, που με βάση τη στάση του σώματός του βλέπει μονάχα μια επιλογή -τον κολλημένο στη δεξιά γωνία Pleiss, που για 2 δευτερόλεπτα έχει μείνει ελεύθερος

Ο Σέρβος επιλέγει την τρίτη πρόταση και πετάει τη μπάλα στον πρώην ΝΒΑer, που την παραλαμβάνει περίπου ένα δευτερόλεπτο αργότερα -ένα χρονικό σημείο που χαρίζει την ευκαιρία στον Παπαπέτρου να τρέξει από τη μια γωνία στην άλλη για να εμποδίσει το σουτ.
Και τότε αρχίζει το χάος των παλμών και των ενστίκτων επιβίωσης, με μια θάλασσα από λάθη να τα συνοδεύει.

  • Ο Evans δεν έχει την παραμικρή ιδέα πως ο Παπαπέτρου έκανε την ίσως πιο υποτιμημένη αμυντική κίνηση της σεζόν του κλείνοντας ταχύτατα στον Pleiss, με αποτέλεσμα να τρέξει ξανά για να προλάβει ένα στα μάτια του ελεύθερο τρίποντο.
  • Ο White μοιάζει εντελώς χαμένος στο παρκέ και μετά την τρομερή του άμυνα στον Micic αποτυγχάνει να καταλάβει έγκαιρα το μέλλον, αργώντας να κολλήσει στον τελείως αμαρκάριστο Moerman στη 45.

Η εξέλιξη γνωστή, με τον Γάλλο να βρίσκει ακόμα ένα ελεύθερο σουτ από ένα αγαπημένα του σημεία στο παρκέ (56% ευστοχία σύμφωνα με το 3stepsbasket) και να «σκοτώνει» τον ΠΑΟ με 1.1” στο ρολόι.

Το αποτέλεσμα πλήγωσε το «τριφύλλι».
Η επιλογή του όμως;

Εδώ υπάρχουν δύο σχολές.
Αυτή που φωνάζει για φάουλ σε τέτοιες περιπτώσεις, προκειμένου να έχει η ομάδα την τελευταία επίθεση με το σκορ ισόπαλο, και εκείνη που φωνάζει για λεία άμυνα.

Ο Παναθηναϊκός εκτελούσε με 7-16 σουτ στην 4η περίοδο, με 2-7 σουτ στα τελευταία 5 λεπτά της αναμέτρησης αλλά και με 1-4 σουτ στα τελευταία 3 λεπτά της.
Δεν υπήρχε έντονη κυκλοφορία, το iso δεν ευτύχησε παρά μόνο μια φορά από το δύσκολο mid range του Macon, το spacing δε χάριζε πολλά με την Efes να αντιμετωπίζει με gap άπαντες στην περιφέρεια πλην Nedovic/ Macon και χειριστή.

Επομένως, οι συνθήκες να σκοράρει μετά τις ενδεχομένως εύστοχες βολές της Efes μαθηματικά δεν θα ευτυχούσαν σε ένα νικητήριο καλάθι…
Και μετά, από άποψη λογικής τουλάχιστον, οι Τούρκοι είχαν το μομέντουμ και την απαραίτητη διαφορά ποιότητας για να φτάσουν στη νίκη στο έξτρα πεντάλεπτο.

Από την άλλη μεριά, οι νταμπλούχοι Ελλάδος δέχθηκαν ένα αμαρκάριστο τρίποντο.
Κανείς δε θυμάται πως η άμυνα ήταν εξαιρετική στην τελευταία φάση μέχρι και το μπέρδεμα του Evans, με το αποτέλεσμα να πληγώνει την καθαρή σκέψη.

Αν ήμουν στη θέση του Δημήτρη Πρίφτη, δεν θα έκανα ποτέ φάουλ σε αντίστοιχες περιπτώσεις ακόμα και ο αντίπαλός μου σκόραρε κάθε φορά.

Αυτό βέβαια δε λέει πολλά, είναι απλά μια σκέψη, μια φιλοσοφία ξεφορτώματος της απόλυτης ευθύνης στα χέρια του «εχθρού».
Άλλοι θα επέλεγαν να αναλάβουν αυτοί το τελευταίο σουτ, στηριζόμενοι στην έλλειψη πίεσης που θα μπορούσαν δυνητικά να έχουν με το σκορ στην ισοπαλία και τον αντίπαλο να καταβάλλεται από την αγωνία -ειδικά όταν μιλάμε για το χθεσινό match up.

Το ζήτημα που θέλω να θέσω ωστόσο, δεν έχει να κάνει με την ενέργεια, αλλά με το αποτέλεσμά της.

Ναι, ο Παναθηναϊκός έχασε.
Ναι, ο Πρίφτης απέτυχε με την επιλογή του.

Αλλά αν ο Moerman αστοχούσε σε ακόμα ένα ελεύθερο σουτ;
Αν ο Evans σε πρώτο χρόνο και ο White σε δεύτερο δεν είχαν μπερδευτεί;

Τότε θα ήταν όλα καλά, απλά και μόνο επειδή έχασε το δυνητικά game winner;
Τότε θα ήταν πετυχημένη η όποια φιλοσοφία και η όποια τακτική;

Δεν πρέπει να κρίνονται όλα με το αποτέλεσμα.
Γιατί χάνεται η πραγματική ουσία;

Ο Παναθηναϊκός, όπως βλέπουμε όλοι, έχει ένα εξαιρετικά μέτριο ρόστερ και μερικά εξαιρετικά μέτρια αποτελέσματα.
Ακόμα και έτσι όμως, έχει χάσει 5 ματς στο -4 και 4 στο καλάθι.

Αν τα κέρδιζε αυτά τα 50/50 παιχνίδια -που τα άξιζε ενδεχομένως όσο και ο αντίπαλος- θα ήταν στο 9-10 και την 10η θέση -μόλις 1 νίκη με αγώνα λιγότερο από τα Playoffs.
Με τις ίδιες παθογένειες, το ίδιο σύνολο, τους ίδιους διασυρμούς σε ΟΑΚΑ και εξωτερικό.

Σε αυτό το σενάριο, όλα θα ήταν καλά;
Θα εθελοτυφλούσαμε ακόμα στα παχιά προβλήματα του μακρινού σουτ και της δημιουργίας;
Το κουτί παραπόνων για την προπονητική ικανότητα του Πρίφτη θα ήταν σχετικά άδειο;

Δεν είναι ελληνική παθογένεια αυτή -όπως αδίκως φωνάζουν πολλοί-, είναι παγκόσμια και ανιχνεύεται πολύ εύκολα στα social media μερικών εκ των μεγαλύτερων ομάδων της EuroLeague και του ΝΒΑ.
Δεν κάνει καλό όμως, σε κανέναν η επιλεκτική όραση.